Dostarczamy Tylko Pozytywne Treści!

Swojego pierwszego bloga na własnym hostingu robiłam w html. Wszystko było dobrze, dopóki było tylko kilka stron. Jednakże w miarę rozrastania się – był ogromny kłopot z aktualizacją. Z pomocą przyszło php. A potem – całkiem przez przypadek odkryłam WORDPRESS-a.

Czym jest owy WORDPRESS? To tzw system CMS – do zarządzania treścią. Czyli tak naprawdę to świetny sposób, na, w miarę bezproblematyczne prowadzenie swojego bloga czy jakiejkolwiek innej strony. Poznanie tego systemu zajęło mi kilka miesięcy, a i tak są sprawy, z którymi sobie nie radzę. Przejrzałam setki stron, różne fora. Tak sobie radziłam. Jakoś

I Ty też sobie poradzisz – jeśli zechcesz spróbować, ale …

PO CO WYWARZAĆ OTWARTE DRZWI

Ktoś mądry postanowił stworzyć kurs internetowy Jak uruchomić własnego profesjonalnego bloga na przykładzie WordPress’a. W ciągu godziny możesz zapoznać się z wiedzą, którą ja zbierałam przez kilka miesięcy, bądź metodą prób i błędów, które mogą być dość kosztowne. Ja np. „niechcący” wykasowałam sobie bazę danych, w której było zapisane kilkadziesiąt ważnych artykułów na bloga. Po rozwiązaniu problemu dziękowałam Bogu za kopie zapasowe

Więcej o kursie przeczytasz na stronie Ekademii – Blog na Worpressie - specjalnej platformie internetowej, na której możesz sam takie kursy prowadzić.

Jeśli więc:

• nie wiesz jak zarejestrować własną domenę,
• co to takiego ten hosting i z czym to się je,
• słowo MySQL wprawia Cię w panikę – czy to jakieś zwierzę?
• każą Ci zainstalować WordPress’a – ale nie wiesz jak to zrobić, by czegoś nie sknocić?

Gorąco polecam!

autorem artykułu jest Beata Markowska

Jakże cudownie byłoby w życiu, gdybyśmy przestali grać. O ile łatwiej przebiegałaby nasza komunikacja, gdybyśmy otwarcie mówili, o co nam chodzi, co czujemy. Kiedy naszym przewodnikiem w rozmowie z drugim człowiekiem jest strach, nie dziwmy się, że rezulatat jest zgoła inny od zamierzonego. Po co zakładamy te wszystkie maski? O co nam chodzi?

O wiele rzeczy. Żeby nie zostać wyśmianym, żeby nie wyszło na jaw, że mamy swoje słabości, nie jesteśmy perfekcyjni. Perfekcjonizm. Im bardziej krytykujemy innych, tym bardziej boimy się, że sami wpadniemy we własne sidła. Skoro nie akceptujemy ludzkiej ułomności u innych, ciężko byłoby dać sobie samemu prawo do popełniania błędów. A przecież jesteśmy ludźmi, inteligentnym zbiorem atomów. Dopiero uczymy się odkrywać boską część w sobie. Jesteśmy ułomni, mamy na koncie małe i większe grzeszki. Czy ma sens obwinianie się za to? Wina zatrzymuje nas w miejscu. Obarcza nas strachem przed karą.

Czytaj dalej »

autorem artykułu jest Beata Markowska

Granice są różne, wszyscy o tym wiemy. Granice państwowe, granice przyzwoitości, głupoty i granice naszego komfortu. Zbiór granic jest nieograniczony i ciągle otwarty. Ponieważ interesuje mnie rozwój człowieka bardziej niż zmiany w obszarze państwowości, przeto skupię się na naszych mentalnych granicach.

Kto je ustanawia? W pewnym stopniu społeczeństwo, które oddaje część swojej woli na rzecz reprezentantów. Ci z kolei tworzą na agorze zwanej Sejmem prawa regulujące określony zakres naszych zachowań. Dużą część naszych ograniczeń wpajają nam rodzice, nauczyciele, telewizja i inne media w procesie zwanym wychowaniem. Jednocześnie uściślę, że to, co rodzice nam świadomie przekazują, a to, co my wynosimy z domu bazując na obserwacji naszych drogich opiekunów, a w szczególności obserwacji relacji między nimi, są to dwie zgoła odmienne sprawy. Najczęściej dwa różne przekazy. Sprzeczne w swej treści, dodam.

Na takiej pożywce hodujesz swego wewnętrznego krytyka. Kiedy dorośniesz i nie będzie w pobliżu rodziców, to on będzie ci przypominał, jaki jesteś głupi. Albo leń.. albo niegrzeczny, nieudacznik, niedojda, beksa … z niczym sobie nie radzisz, albo wszystko musisz sam. Przez piętnaście, szesnaście lat (czasem to trwa dłużej, niekiedy przez całe życie) nasi rodzice kodują nam, kim jesteśmy i jakie są nasze granice. Robią to najczęściej bezmyślnie, ponieważ tak ich wychowano, bo tak jest najprościej, bo na dzieciach najłatwiej odreagować stres codziennego dnia. Rodzicom wierzy się bezwarunkowo. I choć przychodzi czas buntu, kiedy odcinamy się od naszych korzeni, negujemy to co mówią i co sobą reprezentują, nasza podświadomość już została wychowana. Proces zakończono. Świadomie możemy się wyrywać z więzów, jednak z biegiem czasu z przykrością zauważamy, że coraz bardziej przypominamy naszych rodziców. Przypadek?
Czytaj dalej »

autorem artykułu jest Beata Markowska

Albo odnajdziemy drogę, albo ją zbudujemy

Hannibal

Zawsze wydawało mi się, że jeśli znajdę mój cel, moją legendę, to cały świat będzie mi sprzyjał. Taa. Naczytałam się Coelho, a potem nie raz odbiłam się od ściany. Wiele razy byłam bliska porzucenia mojego marzenia. No bo przecież skoro świat mi nie pomaga, to pewnie nie jest to moja legenda, tylko jakiś mój wymysł. Błąd proszę Państwa. Błąd naiwności. Całe szczęście, że w swoim arsenale myśli miałam także takie, które mówiły: „A może świat cię testuje, żeby przekonać się, czy rzeczywiście jest to twoje marzenie a nie chwilowa zachcianka?”

Przetrwałam pierwsze burze, potem huragany, po czym wypływałam na szeroki przestwór oceanu. Nagle wszystko zaczynało się układać. I to było piękne. Inaczej bowiem smakuje cisza po sztormie.

WIELCY MAGOWIE I ICH HISTORIE

Zaczęłam wertować życiorysy wielkich ludzi. Jak to było u nich. Czy sukcesy przychodziły im łatwo i szybko? Czytaj dalej »

autorem artykułu jest Beata Markowska

Dostałam ostatnio taki łańcuszek świętego Antoniego i prawdę powiedziawszy jestem nim zachwycona.

„Gdy byłam młodsza i ważyłam parę kilo mniej, nie potrzebowałam wciągać brzucha, gdy miałam na sobie obcisłą sukienkę. Dzisiaj jestem już starsza i moje ciało się wyzwoliło. Istnieje pewna forma elastycznego komfortu, tam gdzie kiedyś była talia. Włoskie buty muszą być większe o dwa numery, żebym w ogóle mogła wsadzić je na nogi, a krok w rajstopach zbyt często znajduje się na poziomie kolan.

Czytaj dalej »

autorem artykułu jest Piotr Michalak

***

Zauważyłeś być może, że ta sama praca może być albo przyjemnością, albo udręką. Wszystko zależy od percepcji tej pracy i od motywacji. Praca może sama do nas przychodzić, motywując do działania, sprawiając że mamy ochotę zabrać się do roboty. Praca może też być czymś, do czego niestety trzeba się zmuszać. Odkryłem sposób na to jak samodzielnie inspirować i zmotywować się do pracy. Sposób ten nazwałem „zarządzanie przez czytanie”. Wierzę, że metoda ta zadziała również dla Ciebie.

Kiedy otwierałem swoją firmę, pracowałem bardzo ad-hoc. Kiedy coś mi wpadło do głowy, robiłem to. Marnowałem mnóstwo czasu na czynności nie przynoszące wartości. Zrozumiałem w końcu, że taką metodą nie osiągnę długofalowego sukcesu. Oczywiście, miałem plan strategiczny dla rozwoju Ententy. Mówimy tu jednak nie o zarządzaniu strategicznym, a o zarządzaniu operacyjnym i codziennej pracy. To dwie zupełnie różne sprawy.

Czytaj dalej »

Autorem artykułu jest Beata Markowska

Znam to stare powiedzenie, że szewc bez butów chodzi, ale nie daje mi spokoju pytanie: jak to jest, że ludzie którzy uczą mnie jak osiągnąć szczęście i finansową prosperitę wcale nie są krezusami. Zastanawiam się nad tym od jakiegoś czasu i mam co do tego różne koncepcje.
Pierwsza teoria: może ich własne bloki i ograniczenia uniemożliwiają im skorzystanie z wiedzy, którą posiadają. Kończąc pisać to zdanie spływa na mnie olśnienie, że skoro trafiłem na ich warsztaty, to znaczy że ja sam takie bloki posiadam. Innymi słowy, pozwalam sobie na skorzystanie z pewnej wiedzy, jednak nie pozwalam sobie na życie w obfitości. Gdybym był gotów na życie w obfitości to: a) trafiłbym do ludzi, którzy pokazaliby mi jak to osiągnąć b) trafiłbym do ludzi, którzy sami korzystają z obfitości. Fajnie, że się czegoś dowiedziałem o sobie, tylko co teraz zrobić z tą wiedzą?

A wracając do głównego wątku: czy można nauczać czegoś, co samemu znamy tylko z teorii? „Zróbcie tak, a tak a osiągniecie sukces” Ileż razy słyszałem takie lub inne porady. Od razu nasuwało mi się pytanie „Dlaczego sam tak nie zrobisz?” Przypominały mi się wróżki, które reklamują, że potrafią podać szczęśliwe numery totolotka. Czemu same sobie nie powróżą, wygrają milion lub dwa, po czym żyją w szczęściu? No właśnie..
Jednak spotkałem w moim życiu kilku trenerów, którzy realizują w życiu propagowane idee. I żyją w obfitości. Tylko, że jest ich zdecydowana mniejszość.. Ale nie ustaję w poszukiwaniach. Może też kiedy wzrośnie moja świadomość finansowa, a raczej pojawi się zgoda na to aby zarabiać dużo i to zarabiać z łatwością – wtedy pewnie samoistnie trafię na takie szkolenia, gdzie prowadzący będą moim strzałem w dziesiątkę. Czytaj dalej »