„Śniłem, że idę plażą razem z Panem Bogiem, a na niebie pojawiają się sceny z mojego życia.Po każdej z nich dostrzegałem na piasku ślady dwojga par stóp:
Jedne należały do mnie, drugie do Pana Boga. Kiedy ostatni obraz zniknął sprzed moich oczu, poszukałem znów wzrokiem śladów stóp na piasku i nagle coś sobie przypomniałem.
Cztery świece spokojnie płonęły. Było tak cicho, że słychać było jak ze sobą rozmawiały.
Pierwsza powiedziała: – Ja jestem POKÓJ. Niestety, ludzie nie potrafią mnie chronić. Myślę, że nie pozostaje mi nic innego jak tylko zgasnąć.
I płomień tej świecy zgasł.
Druga: Ja jestem WIARA. Niestety nie jestem nikomu potrzebna. Ludzie nie chcą o mnie wiedzieć, nie ma sensu, żebym dalej płonęła.
Ledwie to powiedziała, lekki powiew wiatru zgasił ją.
