Dostarczamy Tylko Pozytywne Treści!

Autor: Marcin Kijak
[frame align="left"][/frame] Jak efektywniej zarządzać sobą w czasie i organizować pracę? Przeczytaj pięć strategii zarządzania czasem, które złamią prawo Parkinsona i pozwolą Ci szybciej osiągać cele!

Oto pięć strategii zarządzania czasem, które pozwalają osiągnąć więcej w krótszym czasie:

1: Umiejętnie korzystaj z prawa Parkinsona

Na pewno kojarzysz „syndrom studenta”, prawda? 90% studentów odkłada naukę, czy przygotowanie pracy zaliczeniowej na sam koniec. Siadają na noc przed egzaminem i wkuwają materiał, którego opanowanie normalnie zajęło by kilka tygodni.

Parkinson na podstawie swoich badań, zaobserwował ciekawe zjawisko. Polega ono na rozwlekaniu czynności wraz z ilością czasu, którą chcemy na nią poświęcić. I więcej poświęcisz czasu na wykonanie danej czynności, tym więcej czasu zajmie Ci jej wykonanie!

Jaki jest z tego wniosek?

Ustalaj krótkie terminy. Staraj się ustalić minimalny termin w którym wykonasz daną pracę. Zapoznaj się z metodą łańcucha krytycznego aby jeszcze efektywniej korzystać z tego prawa.

2: Przestań odkładać na później! Czytaj dalej »

Autor: Grzegorz Gajcy
[frame align="left"][/frame]Ludzie kłócą się o różne rzeczy – kto jest winny, kto lepszy, atrakcyjniejszy, która partia polityczna jest bardziej odpowiednia, by rządzić krajem i najczęściej – kto ma rację. Nie ma na świecie osoby, która nigdy się o to nie spierała. Czy naprawdę potrzebujesz do szczęścia tego, że ktoś przyzna Ci rację?

Problem z takimi sporami jest jeden – starając się mieć rację odcinasz się od prawdy i wiedzy. Nie ma człowieka, który zawsze ma racje i który wie wszystko. Wielu myśli o sobie, że tacy właśnie są, jednak nie mają racji W momencie, gdy zaczynasz się spierać z kimś o to, czyja teoria jest prawdziwa – niczego się nie uczysz, bo nawet będąc w błędzie starasz się udowodnić coś drugiej osobie. Czy to ma dla Ciebie sens?

Pomyśl, co by było, gdybyś nie musiał spierać się z nikim o to, czy się z Tobą zgodzi. Jak byś się czuł, gdybyś do szczęścia nie potrzebował czyjegoś potwierdzenia? Jak wyglądałoby Twoje życie gdybyś, zamiast próbować udowadniać coś innym, po prostu zaczął się uczyć i sprawdzał co jest prawdą nie zamykając się tylko na swoją interpretację? Pomyśl, ile cennych rad, wskazówek i wiedzy przepuszczasz przez palce, gdy starasz się mieć rację! Czytaj dalej »

Często pewnie słyszysz, że dorosły człowiek potrzebuje 8 godzin snu. Ja słyszałam to zdanie już od dziecka. I wiesz, co? Uwierzyłam. Jaki miało to skutek? Ano taki, że kiedy spałam krócej czułam się po prostu zmęczona i niewyspana. Ale to MIT!  Polecam ci dzisiaj do obejrzenia prezentację Damiana, który go obala.

Teraz sypiam w granicach 6-6,5 godziny. I to mi w zupełności wystarcza. Nie musisz zresztą wierzyć nam na słowo. Spróbuj sam

Treść tego nagrania stanowi część magicznego kursu Czasowy Czarodziej.

Autorem artykułu jest Asteria

Zebrałam kilka potocznych opinii dotyczących zdrowego stylu życia.Wiele z nich pewnie jest Ci znane, a niektóre wzięłaś sobie do serca. Tymczasem to, co uchodzi za zdrowe, nie zawsze takie jest w istocie.

1. Kręgosłup nie lubi ćwiczeń – MIT !
Umiarkowany trening jest bardzo ważny dla kręgosłupa i pomaga utrzymać go w dobrej kondycji. Natomiast siedzący tryb życia i brak ćwiczeń sprzyjają powstawaniu jego chorób.
2. W weekendy warto spać jak najdłużej – MIT !
Wiele osób w ciągu tygodnia pracy „pości”, śpiąc po pięć godzin na dobę, by w weekendy odsypiać na całego. W ten sposób człowiek zaburza swój dobowy rytm snu i czuwania. To zakłócenie może powodować ataki bólu głowy, które lekarze nazywają migreną weekendową.
3. Soki owocowe można pić bez ograniczeń - MIT ! Czytaj dalej »

Koniec i początek roku (choć za bardzo nie wiem dlaczego to dobry czas na to aby zastanowić czy udało się zrealizować wyznaczone w poprzednim roku cele oraz jakie cele postanowić sobie na nowy rok.

Przejrzałam swoje zapiski z „zeszłego nowego roku”. Musiałam niestety smętnie pokiwać głową nad własną nieudolnością, bo niewiele z tego wyszło.

Zamiast własnej działalności – wróciłam na pełny etat do pracy – co jednak w tej chwili ma także swoje dobre strony

O zdrowie zadbałam, ale tylko trochę – nie jest źle, ale mogło być lepiej.

O pozostałych nie będę wspominać, bo już i nie ma po co.

Ale …

Czytaj dalej »

Co odpowie większość ludzi na to pytanie ? Państwo powinno zadbać o nasze bezpieczeństwo, policja , wojsko. Tak to oczywiście też jeden z elementów , ale tak naprawdę w 99% nasze bezpieczeństwo zależy od nas samych. To my dokonujemy wyborów , podejmujemy działania, decydujemy o naszym życiu wpływając w ten sposób na to co nas spotyka. Pewnie , że otaczające nas środowisko ma na nas duży wpływ , ale czy zawsze jest tak , że ktoś kto miał ojca alkoholika sam też będzie alkoholikiem? Znamy mnóstwo przykładów ludzi , którzy nie mieli w młodości lekko, a mimo to doszli do swojego sukcesu. Powiedziałabym nawet , że paradoksalnie taka skrajna sytuacja może w pewnym sensie pomóc. Dlatego , że człowiek znajdujący się w takiej sytuacji tak bardzo , chce się z tego złego świata wyrwać , że jego dążenie do realizacji celu jest dużo silniejsze niż u osoby , której niczego nie brakuje. Podobnie jest z osobami niepełnosprawnymi fizycznie. Większość z nich osiąga w życiu dużo więcej mimo swoich ograniczeń , a może właśnie dzięki nim , bo są przyzwyczajeni do tego , że ciągle napotykają na bariery i muszą je pokonywać . Są jakby zahartowani , nie dziwi ich , że trzeba pokonywać trudności dążąc do celu.

Dlatego , kiedy słyszę od zdrowych ludzi , którzy pochodzą z normalnych nie patologicznych rodzin , że czegoś się nie da zrobić to jestem po prostu zła. Coraz częściej dochodzę do wniosku , że dobrobyt nas rozleniwia. Chcę przez to powiedzieć , że już da się zauważyć zjawisko postawy roszczeniowej u młodych ludzi , im się wszystko należy. Czytaj dalej »

Autorem artykułu jest Teresa Nowicka

„Szaleństwo polega na postępowaniu tak jak do tej pory i spodziewaniu się innych rezultatów.” Gavin Ingham (2002) przedstawił ciekawy model, który nazwał HABIT model (ang. zwyczaj, nałóg). Model ten wykorzystywany był w zarządzaniu przez członków zespołu do zmiany zakorzenionych nawyków i zachowań.

Bazując na kilku prostych pytaniach ludzie ci uświadamiali sobie, co tak właściwie nimi kieruje, co sprawia, że trzymają się wciąż starych, utartych schematów zachowań.

H = Habitual bevaviours – czyli zachowanie nawykowe.

- Jakie zachowania / nawyki / emocje okazujesz?
- Kiedy, w jakich sytuacjach je okazujesz?
- Co motywuje cię do okazywania tych zachowań / nawyków / emocji?

Czytaj dalej »

Autorem artykułu jest Anna Sawczuk

Dlaczego niektórzy umieją wykorzystać upadek tak, by w dłuższym okresie czasu im się to opłaca? Tak naprawdę to nigdy nie ponosimy porażek… przynajmniej do chwili aż nie zaczniemy obwiniać o to innych.

Odporność na stres i niepowodzenia

Czy są prawdziwą klęską, czy też etapem w drodze do prawdziwego sukcesu zależy od tego, w jaki sposób je odbieramy i jakie wyciągamy z nich wnioski. Sukces to wynik stopniowego urzeczywistniania ustalonych celów. Ta długa droga do celu załamuje nas, lub też czyni z nas olbrzymów.

PRZYKŁAD: 4-latka zaczyna jeździć na łyżwach i oczywiście się przewraca – więcej czasu spędza siedząc na lodzie, niż stojąc, nie mówiąc już o jechaniu. Nie jest to przyjemne i nie jest to jej celem – ona chce sunąć po lodzie tak pięknie i lekko jak olimpijczycy. To właśnie siła tego marzenia o sobie samej w roli zwycięzcy każe jej trwać przy swoim wierząc, że kiedyś to się stanie. I przewraca się dalej, ale już umie wstać i jechać – mimo ze na razie jej ruchy mają wdzięk brzydkiego kaczątka. I jeszcze bardzo daleko do celu.

Czytaj dalej »

Autor: Napoleon Hill

Długo istniało powszechne błędne rozumienie słowa „edukować”. Słowniki nie pomagały wcale, ponieważ definiowały słowo „edukacja” jako akt przekazywania wiedzy.

Słowo „edukować” pochodzi z łacińskiego educo, to znaczy ‘rozwijać OD WEWNĄTRZ; wydobywać, wyciągać, rosnąć poprzez UŻYWANIE’.

Natura nienawidzi bezczynności pod każdą postacią. Daje ciągłość życia tylko tym elementom, które są w użyciu. Zawiąż jedno ramię albo którąkolwiek z części ciała, a wkrótce wkradnie się atrofia i ucieknie z niego życie. Odwróć ten porządek, dodaj ramieniu pracy więcej niż zwykle – np. daj mu jak kowalowi kuć żelazo cały dzień – a ramię stanie się silniejsze (rozwinięte od wewnątrz).

Czytaj dalej »

autorem artykułu jest Beata Markowska

Granice są różne, wszyscy o tym wiemy. Granice państwowe, granice przyzwoitości, głupoty i granice naszego komfortu. Zbiór granic jest nieograniczony i ciągle otwarty. Ponieważ interesuje mnie rozwój człowieka bardziej niż zmiany w obszarze państwowości, przeto skupię się na naszych mentalnych granicach.

Kto je ustanawia? W pewnym stopniu społeczeństwo, które oddaje część swojej woli na rzecz reprezentantów. Ci z kolei tworzą na agorze zwanej Sejmem prawa regulujące określony zakres naszych zachowań. Dużą część naszych ograniczeń wpajają nam rodzice, nauczyciele, telewizja i inne media w procesie zwanym wychowaniem. Jednocześnie uściślę, że to, co rodzice nam świadomie przekazują, a to, co my wynosimy z domu bazując na obserwacji naszych drogich opiekunów, a w szczególności obserwacji relacji między nimi, są to dwie zgoła odmienne sprawy. Najczęściej dwa różne przekazy. Sprzeczne w swej treści, dodam.

Na takiej pożywce hodujesz swego wewnętrznego krytyka. Kiedy dorośniesz i nie będzie w pobliżu rodziców, to on będzie ci przypominał, jaki jesteś głupi. Albo leń.. albo niegrzeczny, nieudacznik, niedojda, beksa … z niczym sobie nie radzisz, albo wszystko musisz sam. Przez piętnaście, szesnaście lat (czasem to trwa dłużej, niekiedy przez całe życie) nasi rodzice kodują nam, kim jesteśmy i jakie są nasze granice. Robią to najczęściej bezmyślnie, ponieważ tak ich wychowano, bo tak jest najprościej, bo na dzieciach najłatwiej odreagować stres codziennego dnia. Rodzicom wierzy się bezwarunkowo. I choć przychodzi czas buntu, kiedy odcinamy się od naszych korzeni, negujemy to co mówią i co sobą reprezentują, nasza podświadomość już została wychowana. Proces zakończono. Świadomie możemy się wyrywać z więzów, jednak z biegiem czasu z przykrością zauważamy, że coraz bardziej przypominamy naszych rodziców. Przypadek?
Czytaj dalej »